خدا صلّى اللَّه عليه و آله و سلّم و فرزند رسول او ( شما ) بهتر مىدانند . فرمود : اى ميسّر ! ( خداوند ) بين ركن و مقام ، بوستانى از بوستانهاى بهشتى ، و ما بين قبر رسول خدا صلّى اللَّه عليه و آله و سلّم و منبر ( آن حضرت ) گلزارى از گلزارهاى بهشت ( آفريده ) است ، و به خدا سوگند كه اگر بنده‌اى را خدا عمر طولانى كرامت كند و او هزار سال خدا را ما بين ركن و مقام و قبر و منبر پرستش كند ، و بعد او را بيگناه - چون گوسفندى كه سياه و سفيد است - در بستر سرش را از تن جدا كنند ، و بدون ولايت ما خدا را ملاقات كند بر خداست كه او را به صورت در آتش دوزخ بيفكند ( و عبادتهاى هزار سالهء او را به هيچ بشمارد ) . ( 1 ) 17 - حنان بن سدير نقل كرده است كه از امام محمد باقر عليه السّلام شنيدم كه فرمود : همانا كه دشمن على عليه السّلام از دنيا نمىرود مگر آنكه جرعه‌اى از ( گدازهء سيّال ) حميم ( دوزخ ) را به او بياشامانند ، و در ادامهء سخنان خود فرمود : حال كسى كه با اين امر ( ولايت على عليه السّلام ) مخالف باشد يكسان است ، خواه نماز بگذارد خواه زنا كند . « 1 »

--> ( 1 ) اصل مسلّمى كه در قبول نماز و ساير عبادات و حتى توحيد وجود دارد ، اعتقاد داشتن به ولايت و امامت ائمهء معصومين عليهم السّلام است ، و اگر اين اعتقاد نباشد ، آدمى سزاوار عذاب الهى است ، خواه گناهكار باشد و خواه پرهيزگار ، و طبق رواياتى كه گذشت حتى شفاعت فرشتگان و پيامبران الهى و بندگان خاص خداوندى نمىتواند چنين بنده‌اى را از عذاب الهى نجات دهد چرا كه مرتكب گناهى شده است كه مادر گناهان بشمار مىرود ، و هر چه لغزش و خطاست از بىاعتقادى به ولايت و انكار امامت ائمهء معصومين عليهم السّلام زاده شده است .